AnnaJe weet dat je veel voelt. Je weet dat het je soms overweldigt, dat je drukke ruimtes vermijden moet. Je weet dat je het kunt, ook al kijkt er zo’n kritisch-castertje nog regelmatig de hoek om, om te checken of het z’n inziens wel naar behoren gaat. Je geniet en verwondert je over de mogelijkheden van het voelen. Hoe had je het kunnen weten? Wat bijzonder dat je het hebt aangevoeld… wat zit het universum, de schepping toch mooi in elkaar. En wat mooi dat je daar deel van uit mag maken.
En toch… is er ook iets aan dat altijd aan en open staan dat vermoeiend is. Niet omdat er zoveel binnenkomt – dat ook. Maar ik bedoel het altijd ‘aan’ staan. Het altijd wakker zijn. En dit wordt soms versterkt door een stukje onveiligheid of alertheid dat je – vaak al in moederschoot – hebt ontwikkeld (of overgenomen). Maar los van de alertheid, is het altijd wakker zijn vermoeiend. Want je beseft je dan ten volle dat je verantwoordelijk bent. Dat het aan jou ligt of je gelukkig bent, want het gaat over hoe jij je verhoudt tot… Dat jij verantwoordelijk bent voor zelfs een invulling van de toekomst.
Want als je gaat slapen, gaat indutten en het allemaal wel prima vindt, zak je weg in een egodeel van jezelf, waar je niet meer wilde zijn.
Moet ik dan altijd wakker blijven? En moet ik dan altijd gefocust zijn op het licht in mij? Op het licht in de wereld? Of mag ik ook even indutten?
Dat is misschien wel de vraag: moet je altijd wakker blijven, bewust, aanwezig als dat mogelijk is? Of mag en kan je – bewust of onbewust – ook weer indutten?
Ik vraag het mijn begeleider aan gene zijde:
“We zullen je nooit iets verplichten, dus moeten: nee. Maar wij weten hoe het is, als je wakker bent. Hoe het voelt. Hoe licht het is. Het voelt niet als werken. Het voelt licht. Helder. Zacht. Als een prachtig, helder, zacht schijnsel… over alle dingen die je ziet. Elke beweging die je maakt. Elke gedachte die je denkt. Elke intentie die je hebt.
Ik begrijp dat het voelt als vermoeiend. Maar het is het niet. Het vermoeiende aan voelen is omdat er ergens in jou toch nog een sprankje twijfel is, een lichte weerstand, een vleugje gebrek aan vertrouwen – soms een windhoos. En dat is ook nodig. Want het is dat kleine beetje weerstand dat je het zetje geeft – de juiste richting op.
En dat lijkt weleens de ‘verkeerde’ kant op… omdat je nog moeier wordt, of het soms nog zinlozer aanvoelt, of moeizamer en stroever loopt.
En dan zit je op zo’n mooi punt. Zo’n mooi moment als je dat stroeve weerstandje voelt… want dat is het moment dat het zaadje bijna openbreekt. Nog net niet, maar bijna.
En als het zaadje openbreekt, komt er licht binnen. In de kiem. In de essentie. In de ziel van het zaad.
Hoe prachtig is dat.
En dat moment daarvoor is vol van verwachting. Zwanger van potentie. Zwanger van een bewust-zijn.
Mensen kijken echter vaak naar wat er niet is. Het is er nog niet. Of het is nog niet voorbij. Of het is nog niet open. Of het is nog niet goed (genoeg).
Men kijkt niet in het moment zelf, naar wat er wel is: de krachtige werkzaamheid van dat ene moment, in het nu, dat zich klaarmaakt…
En daar is weerstand voor nodig. Om beweging te krijgen. Zodat er iets gebeurt.
Herken jij jezelf in wat hier beschreven wordt? Reageer of stuur me een berichtje. Graag zelfs!
Zielsbewust Zijn begint met werkelijk luisteren naar jezelf.
