Soms hoef je nergens heen om bij jezelf uit te komen.
Vorige week had ik geen afspraken.
Niet omdat ik op vakantie was, maar omdat ik nergens hoefde te zijn. Niet op een strand, niet in een huisje in het bos. Gewoon… hier. Thuis. Tussen de was, de wind en de stilte.
En gek genoeg voelde dat als een soort mini-retraite.
Alsof ik even op bezoek was bij mezelf.
Geen plannen, geen productiviteit – en toch zoveel beweging
Ik had geen to-dolijst. Geen “lekker efficiënt vooruitwerken”.
Ik was niet bezig met inspiratie zoeken of plannen uitwerken.
Het was zoals een merel boven haar nest, terwijl de jonge merels hun snaveltjes openhouden en gewoon zijn.
In die ruimte tussen alles in, gebeurde iets belangrijks: niets. En toch alles.
🍵 Wat ik wél deed? Thee drinken en staren
Ik dacht wat. Dwaalde wat. Staarde wat.
Drinken van een kopje thee tussen de speelgoedstapels voelde als een koninklijke high tea.
Even niet hoeven. Niet moeten. Niet presteren.
En precies dáár, in die tussenruimte, gebeurt vaak het meeste.
Hier hoor je jezelf weer
Je hoort weer wat je eigenlijk al wist.
Je voelt weer waar je naartoe wilt.
Je merkt dat je op de juiste weg bent – precies zoals je nu bent.
Tussen de schone en de opgevouwen was
Misschien ben jij ook wel even in die tussenruimte beland.
Tussen de dingen die je moet en de dingen die je mag.
Tussen actie en overgave.
Tussen ‘aan’ staan en landen.
Weet dan: je hoeft het vandaag niet allemaal te weten.
Niet alles te delen.
Niet te vatten in een perfect format.
Thuiskomen bij jezelf is soms het enige dat nodig is
En misschien nodigt dit jou ook wel uit om weer even naar buiten te komen — of juist naar binnen,
om dáár, tussen de was en de stilte, jezelf weer te vinden.