Wat mij beweegt in mijn werk is om de essentie, iemands ware zijn – hun eigen, authentieke zijn – naar voren te halen. Zichtbaar te maken. Te laten op-staan.
Alleen om daar te komen, moet er vaak heel wat ont-dekt worden.
Want ons ware zijn ligt niet zelden bedolven onder stapels kleding van patronen, rollen, identiteiten en verwachtingen. Kledingstukken die we in de loop van ons leven zijn gaan dragen. Sommige bewust. Veel onbewust.
Door deze kledingstukken één voor één weg te halen, komt steeds meer de mens naar voren. Wie hij werkelijk is.
En ja, dan maakt mijn hart een sprongetje. Een sprong, zeg maar.
Want dan zie ik jou.
Wie jij bent.
Dit ont-hullen en ontdekken, het weghalen van wat niet behoort tot jouw ware zijn, kan via allerlei ingangen gebeuren. Familiepatronen is daar één van.
Want wat draag je allemaal wel niet met je mee?
Geërfd van je ouders. Van hun ouders. Zonder dat je er weet van hebt.
Omdat je nooit anders hebt geweten.
Het is het kader geweest waarin je geboren werd. Waarmee je bent opgegroeid. Waarmee je iedere dag opstond.
En ik bedoel niet te zeggen: werp het maar van je af alsof het een oud en vuil stuk kleding is.
Integendeel.
Met het diepste respect voor de inwerking die zo’n kledingstuk op de ziel heeft gehad, mag het soms juist het moment zijn om het af te leggen.
Soms dient het je niet meer.
Soms heeft het zijn werk gedaan.
Soms heeft het je sterker gemaakt. Of bewuster. Of zachter. Of juist harder.
Wat de functie ook geweest is; met alle eerbied en respect. Want vaak heeft het veel pijn gedragen. Veel last verdragen. Veel geprobeerd overeind te houden.
Dat mag gezien worden.
Dat mag geëerd worden.
Zo kunnen er ervaringen zijn geweest in het leven van je grootmoeder waar jij nooit over hebt gehoord. Waarvan je moeder misschien niet eens wist dat ze bestonden. Ervaringen die zo pijnlijk waren dat ze werden weggestopt, diep opgeborgen, in de hoop er nooit meer naar te hoeven kijken.
Maar wat niet bevrijd raakt, zoekt vaak een andere weg.
En zo kan het zijn dat iets wordt meegedragen. Van generatie op generatie.
Tot iemand opstaat.
Tot iemand een knoop doorhakt.
Tot iemand bewust kijkt naar wat gezien wil worden.
Niet om het verleden af te wijzen, maar juist om het te eren.
Niet om afstand te nemen van degenen die vóór ons kwamen, maar om hun last niet langer te hoeven dragen.
Als ode aan het verleden.
En als zegen voor de toekomst.
En wie mij kent, weet dat ik me nogal eens kan verliezen in opruimen.
Alles wat niet op zijn plek staat, wat niet meer nodig is, wat de sfeer en kleur van een ruimte tegenhoudt, mag opgeruimd worden.
Met eerbied.
Met respect.
Met vreugde.
Met doorzettingsvermogen.
Met alles wat daarvoor nodig is.
Want uiteindelijk gaat het niet om wat weggaat.
Maar om wat zichtbaar wordt.
Jij.
Steeds meer jij.
Op zaterdag 13 juni werken we tijdens de workshop Familiepatronen in een kleine, veilige setting met wat op dit moment gezien, gevoeld of verschoven wil worden. Zodat jij – heel simpel – nog meer jezelf kunt worden. Meldt je hierboven aan.